عروسک تو

دل من چه خردسال است

ساده می نگرد

ساده می خندد

ساده می پوشد

دل من از تبار دیوارهای کاه گلیست

ساده می افتد

ساده می شکند

ساده می میرد

دل من

تنها 

 سخت می گرید

******

در این تاریکی شبها

که من در بستر سردم

به یادت خفته ام تنها

در غم را به روی خویش می بندم

تو در خوابی

نمی دانی

که من با یاد چشمانت

چگونه زار می گریم

چگونه زار می گریم

زار.....

 دل من میسوزد

 که قناری ها را پر بستند

 که پر پاک پرستوها را بشکستند

 و کبوترها را...

 آی کبوترها را...

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن می بیند

مهر در صبحدمان داس به دست

خرمن خواب مرا می چیند

...

**********

برای اون...

دوباره یادت را دیدم ...
               بوسیدمش و در کنار آینه دلم نهادم
                                                     شاید دوری من ؛
                                                                    شاید مردن من ؛
                                                 همه کار تو بود
شاید...

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

*****

می برم٬ تا که درآن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

*****

می برم تا ز تو دورش سازم

زتو٬ ای جلوه امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

*****

ناله می لرزد٬ می رقصد اشک

آه٬ بگذار که بگریزم من

ازتو٬ ای چشمه جوشان گناه

شاید آن  ِبه٬ که بپرهیزم من

*****

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخه ام چید

شعله آه شدم ٬ صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

*****

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم٬ خنده به لب٬ خونین دل

می روم٬ از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

...!

احساس میکنم گلی بیچاره ام...

که به دست ناسپاسی چیده شده ام کسی چه میداند...؟

شاید برای گلدانی شیشه ای تا زینت چند روز خانه ای باشم...!

و شاید مرا چیده اند برای سنگ مزار مرده ای تا دلگرمی خانواده ای باشم...!

به هر دلیل خوب میدانم که عاقبت خشک خواهم شد...

به زودی زود...

دور از خانه ام خاک...

مشتی خاکم. سبک و آزاد و بی تعلق. نامی ندارم و کسی مرا نمی شناسد. با باد سفر می کنم. گاهی در باغچه ای کوچک اقامت می کنم تا به ریشه ای کمکی کنم و غذای گیاهی کوچک را به او برسانم؛ و گاهی به بیابان می روم تا خلوتی کنم و از خورشید، سکوت و سوختن بیاموزم.

بسیاری اوقات اما خاک پای عابرانم، خاک پای هر کودک و هر پیر و هر جوان. سال ها پیش اما تندیسی مغرور بودم با چشم هایی از عقیق، تراشیده و بالابلند. زندانی دیوار و سقف و مردم. فریفته پیشکش و قربانی و دست هایی که به من التماس می کرد. مردم خود مرا از کوه جدا کردند و تراشیدند و آوردند و بعد خود به پایم افتادند.
هیچ کس به قدر من ناتوان نبود. آنها اما از من می خواستند که زمین را حاصلخیز کنم . آسمان را پرباران. می خواستند که گوسفندشان را شیرافشان کنم و چشمه ها را جوشان. من اما هرگز نه چشمه ای را جوشان کردم و نه گوسفندی را شیرافشان. و نه هرگز زمین و آسمان را حاصلخیز و پرباران.
ستایش مردم اما فریبم داد. لذت تمجید، خون سیاهی بود که در تن سنگی ام جاری می شد. هیچ کس نمی داند که هر بتی آرام آرام بت می شود. بتان در آغاز به خود و به خیال دیگران می خندند. اما رفته رفته باور می کنند که برترند. من نیز باور کرده بودم.
تا آن روز که آن جوان برومند به بتخانه آمد. پیشتر هم او را دیده بودم. نامش ابراهیم بود و هر بار از آمدنش لرزه بر اندامم افتاده بود. حضورش حقارتم را به رخ می کشید. دیگران که بودند حقارت خویش را تاب می آوردم. آن روز اما با هیچ کس نبود. بتخانه خالی بود از مردم. تنها او بود و تبری بر دوش.
ترسیده بودم، می لرزیدم و توان ایستادم نداشتم.
ابراهیم نزدیکم آمد و گفت: وای بر تو، مگر تو آن کوه نبودی که مدام تسبیح خدا می گفتی؟ مگر ذره ذره خاک تو نبود که از صبح تا غروب یاسبوح و یاقدوس می گفت؟ تو بزرگ بودی، چون خدا را به بزرگی یاد می کردی. چه شد که این همه کوچکی را به جان خریدی؟ چه شد که میان خدا وبندگانش، ایستادی؟ چه شد که در برابر یگانگی خداوند قد علم کردی؟ چه چیز تو را این همه در کفرت پابرجا و مصصم کرده است؟ چرا مجال دادی که مردم تو را بفریبند و تو مردم را؟ وای بر تو و وای بر هر آفریده ای که با آفریدگار خود خیال برابری کند.
و آن گاه تبرش را بالا برد اما هرگز آن را بر من فرود نیاورد. من خود از شرم فرو ریختم؛ غرورم شکست و کفری که در من پیچیده بود، تکه تکه شد.
ابراهیم، تکه های مرا در دست گرفت و گفت: شکستن ابتدای توبه است و توبه ابتدای ایمان.
و من در دست های ابراهیم توبه کردم و بار دیگر ایمان آوردم به خدایی که پاک است و شریکی ندارد.
ابراهیم گفت: تو امروز شکستی، ای بت! اما مردم هرگز از پرستش بتان دست برنخواهند دشت. مردم می توانند از هر چیزی بتی بسازند، و اگر چوبی نباشد که آن را بتراشند و اگر سنگی نباشد که به پایش بیفتند، خیال خود را خواهند تراشید و به پای خود خواهند افتاد و خود را خواهند پرستید.
و وای که پرستیدن هر چیز بهتر از پرستیدن خویش است.
ابراهیم گفت: این مردم، خدا را کوچک دوست دارند؛ کوچک تر از خویش. خدایی یافتنی، خدایی ملموس و دیدنی. خدایی که بتوان بر آن خدایی کرد.
اما خدایی که مثل هیچ کس و هیچ چیز نیست، خدایی که همه جا هست و هیچ جا نیست، خدایی که نه دست کسی به آن می رسد و نه در ذهن کسی می گنجد، خدایی دشوار است؛ و این مردم خدای آسان را دوست دارند.
به دست های ابراهیم چسبیدم و گفتم: ای ابراهیم! مرا شکستی و رهانیدی از آن خدای سهل ساختگی، حالا تنها مشتی خاکم در برابر دشواری خدا چه کنم؟
ابراهیم گفت: تو خاکی مومنی و از این پس آموزگار مردم. شهر به شهر و کوه به کوه و دشت به دشت برو . به یاد این مردم بیاور که از خاکند و خاک را جز فروتنی، سزاوار نیست. و اگر روزی کسی به قصه ات گوش داد، برایش بگو که چگونه ستایش مردم، مغرورت کرد و چگونه غرور، مشتی خاک را بدل به بت می کند.
من گریستم و دست های ابراهیم خیس اشک شد. او مشتی از مرا به آب داد و مشتی را به باد و مشتی را در رهگذار مردم ریخت...

یک ماه هم گذشت

خالی و سرد٬ بدون خبری٬ بدون شادی

فقط به انتظار

شش حرف و چهار نقطه!

کلمه کوتاهیه. اما معنی اون رو شاید سالها طول بکشه تا بفهمی.

تو این کلمه شش حرفی

ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد!

تنهائی٬ چشم براه بودن٬ غم٬ غصه٬نا امیدی٬ افسردگی٬ پشیمونی٬

 بی خبری٬ دلواپسی

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد.

 و خیلی راحت نوشته می شن٬

باید زجر و سختی رو تحمل کرد تا درست درک شون کرد.

خداوندا

خود را تقدیم تو می دارم

با من کن و از من ساز آنچه خود اراده می کنی

از اسارت نفس رهایم کن تا انجام اراده ات را بهتر توانم

مشکلاتم را بگیر تا پیروزی بر آنها شاهدی باشد

برای کسانی که با قدرت تو عشق تو و راه تو یاریشان خواهم کرد

باشد که همیشه بر اراده ات گردن نهم

{-*آمین*-}

********************

خداوندا

من اکنون آماده ام که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

وتمنا دارم یک یک نقص های درونم را که سد راه خدمت به تو

و همنوعان من است برطرف کنی

وقدرتی عطا فرما

تا از این پس به خدمت تو کمربندم

{-*آمین*-}

بعد تو پنجره ها رو به کسی باز نشد

                            هیچ کس با من دلسوخته دمساز نشد

بی تو یک عمر نوشتیم نقطه سر خط

                            نقطه های سر خط بعد تو آغاز نشد

بغضها بعد تو در حنجره هامان یخ بست

                          ذره ای زمزمه از سوز تو آواز نشد

گر چه پروانه صفت دور تو گشتیم ولی

                         پر زدن دور سر شمع که پرواز نشد

سبزه ها را گره با عشق ورود تو زدیم

                        این گره غیر تو با دست کسی باز نشد

*****

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

*****

هیچ کس راز دل خسته ام را ندانست . هیچ کس از پشت پنجره سکوت ،

چشم های اشکبارم را ندید و بر دل تسکین نداد . چه لحظه ها که در

 حالت غریب تنهایی جز سکوت هیچ نبود و من بودم و دل بودوخدای دل.

از خودم می پرسم: چرا دنیای دلم این قدر با حادثه ها بیگانه است ؟ چرا

 هیچ صدایی را از عمق فاصله ها نمی شنوم ؟ از خودم می پرسم چرا

چشم ها این قدر دروغگو شده اند ؟ چرا حرف ها پشت چشم ها پنهان

شده اند ؟ چرا دیگر هیچ پرنده ای عشق پرواز را در دل زنده نمی کند ؟

 چرا بال های آرزو ها شکست ؟ چرا نگاه پنجره تا به ابد به کوچه بن

بست دوخته شد ؟ چرا تپش احساس رنج دوران شد ؟ چرا قلب عاشق هر

 زمان رنج دیدن شد و چرا خدای دلم صدایم را نشنید و چرا رهایم

نساخت از بیزاری ثانیه ها.
و من مسافری غریب در شهری غریب باز هم این گونه زمزمه می کنم:

منتظرند...

 پس چرا خدایم صدایم

نشنید؟

يادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشيم...

 حق به شب بو بدهيم...

 و نخنديم ديگر به ترکهاي دل هر گلدان...!!

 و به انگشت نخي خواهيم بست تا فراموش

 نگردد فردا...!

 زندگي شيرين است!

 زندگي بايد کرد...

 و بدانم که شبي خواهم رفت .... !!!

و شبي هست که نباشد پس از آن فردايي

 
نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد..

 دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد .

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من/ نرم و اهسته بیا

 که مبادا ترکی برداره/ چینی نازک تنهایی تو

 رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است.

اين روزها که نيستي

چرا پنهان کنم دلم براي کسي تنگ شده است.

عقربه ساعت، فاصله، اشک و انتظار واژه‌هايي هستند

 که روزي هزار بار در ذهنم تکرار مي شوند.

اين روزها که نيستي دلم عجيب براي کسي تنگ شده است....

سمت و سوی زندگیت را باید عوض کنی ،

از فکر به احساس ،

از منطق به عشق

و از قیاس به نغمه ای دلکش و عاشقانه.

این کاری ممکن است ، شدنی است.

 زیرا نغمه و آواز و ترانه به دل های ما نزدیک ترند ، تا فکر .

رابطه نغمه و دل ، رابطه ای طبیعی است .

رابطه  شور عاشقانه و دل ، رابطه ای طبیعی است .

بدیهی ست عشق برای دل ، طبیعی تر از منطق است .

منطق را می آموزند ، اما عشق آمدنی است نه آموختنی.

عاشقی نه به کسب است و نه به اختیار .

عشق ، سرشت و سرنوشت ماست .

منطق، اختراع اجتماع است ،

عشق، موهبتی الهی ست.

این موهبت ، رسیده از میراث فطرت ماست.

در راه عشق ، وسوسه اهرمن بسیار است اما تو، گوش به پیغام سروش غیبی کن.

هواخواه خدمت باش .

آشنای عشق ، اهل رحمت است .

عشق والاست، هیچ چیز هم سنگ عشق نیست.

اگر عشقت را با دیگران قسمت نکنی ، میمیرد .

هنگامی که عشق میمیرد ، جنازه اش متعفن میشود. جنازه متعفن عشق ، نفرت است.

اگر عشق را بیش تر و بیش تر با دیگران قسمت کنی، انرژی عشق بیش تری

 از فراسو می جوشد و به سوی تو جریان میابد.

 زیرا ما به فراسو متصلیم و فراسو زمانی انرژی عشق را به سوی ما جاری می سازد

 که ما آن را به سوی هستی جاری ساخته باشیم.

سهیم کردن دیگران در داشته های خود، چرخه ای را به وجود می آورد:

 تو داشته ها را در هستی جاری می سازی و فراسو نیز نعمت ها را

به سوی تو روان می سازد.

بنابراین دیگران را در آنچه که داری سهیم کن .

 عشق را نباید مخفی کرد،

عشق را باید جار زد .

 عشق را باید به خورشید ، ماه ، ستاره ، باران و باد گفت .

عشق را باید به آواز خواند و آن را جشن گرفت.

تنها در این صورت است که عشق شکوفا می شود و رایحه خود را در همه جا می پراکند.

هر چه بیش تر عشقت را ابراز کنی ، ناپدید تر میشوی.

عشق حقیقت است، نور است

و هنگامی که عشق را به خانه می آوری، تمامی سایه ها و اشباح، رنگ می بازند.

هر تلاشی برای نابود ساختن سایه ها و اشباح بیهوده است .

هر تلاشی برای سرکوبی نفس بیهوده است . عشق را بروز بده!

هرکاری میکنی باید حاکی از عشق تو باشد .

هر کلمه ای که بر زبان جاری می سازی باید سرشار از عشق باشد .

هر کاری میکنی باید بر یک چیز و تنها بر یک چیز تاکید کند: عشق ، عشق، عشق.

آن گاه روزی فرا خواهد رسید که دیگر از تو در تو نشانی نمانده است ،

 تو نیستی و به جای تو خدا نشسته است.

عشق راه است .

جایی در میانه راه ، تو و خدا با هم ملاقات میکنید .

فقط در راه عشق است که تو به سوی خدا میروی و خدا نیز به سوی تو می آید!!!

واقعا" متاسفم که نمیتونم زود به زود بیام.

این روزا هم خیلی حالم بد و هم سرم هم خیلی شلوغه.

فقط اینو بدونید داره همه چیز تموم میشه.

اونی که این وبلاگ و براش درست کردم داره میره برای همیشه.

واسه همین  دارم روزای خیلی بدی رو پشت سر میزارم.

اين دو تا مطلب رو از دست نديد خيلي قشنگ هستن مطمئنم خوشتون مياد.

**********

این که مدام به سینه ات می کوبد قلب نیست.ماهی کوچکیست که دارد نهنگ می شود.

ماهی کوچکی که طعم تنگ آزارش می دهد وبوی دریا هوائی اش کرده است.

قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس.اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟!

آدم ها ماهی ها را در تنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه.

اما ماهی وقتی در دریا شناور شد ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد قلب است.

هیچکس نمی تواند نهنگی را در تنگ نگه دارد.

تو چطور می خواهی قلبت را در سینه نگه داری؟

و چه دردناک است وقتی نهنگی مچاله می شود و دریا مختصر می شود

 و وقتی قلب خلاصه می شود وآدم قانع.

این ماهی کوچک اما بزرگ خواهد شد واین تنگ تنگ خواهد شد و این آب ته خواهد کشید.

تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی و کاش نقبی می زدی از تنگ سینه به اقیانوس.

کاش راه آبي به نامنتها مي كشيدي وكاش اين قطره را به بي نهايت گره مي زدي.كاش...

بگذريم....

دريا و اقيانوس به كنار نامنتها و بي نهايت پيشكش.

كاش لااقل آب اين تنگ را گاهي عوض مي كردي.اين آب مانده است و بو گرفته است.

و تو مي داني آب هم كه بماند مي گندد.آب هم كه بماند لجن مي بندد.

و حيف از اين ماهي كه در گل و لاي بلولد و حيف از اين قلب كه در غلط بغلتد!!!

**********

گفتند:چهل شب حياط خانه ات را آب و جارو كن.شب چهلمين خضر(ع)خواهد آمد.

چهل سال خانه ام را رفتم و روبيدم و خضر(ع)نيامد.

زيرا فراموش كرده بودم حياط خلوت دلم را جارو كنم.

                                          *****

گفتند:چله نشيني كن.چهل شب خودت باش و خدا و خلوت.

شب چهلمين بر بام آسمان خواهي رفت.و من چهل سال از چله ي بزرگ زمستان

تا چله ي كوچك تابستان را به چله نشستم.اما هرگز بلندي را بوي نبردم.

زيرااز ياد برده بودمكه خودم را به چهلستون دنيا زنجيركرده ام.

                                         *****

گفتند:دلت پرنيان بهشتي است.خدا عشق را درآن پيچيده است.پرنيان دلت را واكن

تا بوي بهشت در زمين پراكنده شود.

چنين كردم بوي نفرت عالم را گرفت.و تازه دانستم بي آنكه باخبر باشم شيطان از دلم

چهل تكه اي براي خودش دوخته است.

به اينجا كه مي رسم نا اميد مي شوم .

آنقدر كه مي خواهم همه ي سرازيري جهنم را يكريز بدوم.

اما فرشته اي دستم را مي گيرد .و مي گويد:هنوز فرصت هست به آسمان نگاه كن.

خدا چلچراغي از آسمان آويخته است كه هر چراغش دلي است.دلت را روشن كن.

تا چلچراغ خدا را بيفروزي.فرشته شمعي به من مي دهد و مي رود.

                                                 *****

راستي امشب به آسمان نگاه كن ببين چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است.

خدا گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟...

 عاشقي می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد.

او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است.

خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم.

عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را.

اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است.

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد.
عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود.

عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود.

امیدوارم خوبه خوب باشید.

اومدم موقتی خداحافظی کنم.

آخه شنبه دارم میرم پادگان و تا ۲ماه دیگه نیستم.

شرمنده دیگه

راستی اینم بگم که دیروز تولدم بود بخاطر مشکلات نتونستم بیام به آپم.

پس خداحافظ تا ۲ماه دیگه

یا حق

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .
داد زد و بد و بيراه گفت ، خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت ، خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت ، خدا سكوت كرد . به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد ، خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا سكوت كرد .دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : «عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت . تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست­دادي،تنها يك روز ديگر باقي­است. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن . »

لا به لاي هق هقش گفت: « اما با يك روز ! با يك روز  چه كار مي توان كرد !؟ »

خدا گفت : « آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند ، گويي كه هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در   نمي يابد ، هزار سال هم به كارش نمي آيد .» و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : « حالا برو و زندگي كن .»

او مات و مبهوت، به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد . اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد... بعد با خودش گفت :وقتي قردايي ندارم ، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد . بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم .

آن وقت شروع به دويدن كرد زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد ،       مي تواند...

او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد اما ... اما در همان يك روز دست بر پوست درخت كشيد . روي چمن خوابيد .     كفش دوزكي را تماشا كرد .

سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه     نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد .

او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد ، لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد .

او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : « امروز او در گذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود ! »

هر قاصدكي يك پيامبر است
ساکت و ساده و سبک بود.قاصدکی که داشت می رفت.
فرشته ای به او رسید و چیزی گفت.
قاصدک بی تاب شد و هزار بار چرخید و چرخید و چرخید.
قاصدک رو به فرشته کرد و گفت:
اما شانه های من ضعیف است. زیر بار این خبر میشکند.      من نازک تر از آنم که پیامی این چنین بزرگ را با خود ببرم.
فرشته گفت:
درست است، آن چه تو باید به دوش بکشی ناممکن است و سنگین؛
حتی برای کوه.
اما تو می توانی، زیرا قرار است بی قرار باشی.
فرشته گفت:فراموش نکن. نام تو قاصدک است و هر قاصدکی یک پیامبر.
آن وقت فرشته خبر را به قاصدک داد و رفت و قاصدک ماند و خبری دشوار که بوی ازل و ابد می داد.
حالا هزاران سال است که قاصدک می رود، می چرخد و می رود ، می رود و همه می دانند که او با خود خبری دارد.
دیروز قاصدکی به حوالی پنجره ات آمده بود.خبری آورده بود و تو یادت رفته بود که هر قاصدکی یک پیامبر است.پنجره بسته بود و تو نشنیدی و او رد شد.
اما اگر باز هم قاصدکی دیدی، دیگر نگذار که بی خبر بگذارد و برود. از او بپرس چه بود آن خبری که روزی فرشته ای به او گفت و او این همه بی قرار شد...

از خدا یک کمی وقت خواست
وای ای داد بیداد
دیدی آخر خدا مهلتش داد

*
آمد و توی قلبت قدم زد
هر کجا پا گذاشت
تکه ای از جهنم رقم زد

*
او قسم خورد و گفت
آبروی تو را می برد
توی بازار دنیا
مفت قلب تو را می خرد

*
آمد دور روح تو پیچید
بعد با قیچی تیز نامریی اش
پیش از آنکه بفهمی
بالهای تو را چید

*
آمد و با خودش
کیسه ای سنگ داشت
توی یک چشم بر هم زدن
جای قلبت
قلوه سنگی گذاشت
قلوه سنگی به اسم غرور
بعد از آن ریخت پرهای نور
وشدی کم کم از آسمان دور دور

*
برد شیطان دلت را کجا، کو؟
قلب تو آن کلید خدا ، کو؟

*
ای عزیز خداوند
پیش از آنکه درآسمان را ببندند
پیش از آنکه بمانی
توی این راههای به این دور و دیری
کاش برخیزی و با دلیری
قلب خود را از او پس بگیری.

دستمال كاغذي به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
يك كم از طلاي خود حراج مي‌كني؟
عاشقم
با من ازدواج مي‌كني؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!
تو چقدر ساده‌اي
خوش خيال كاغذي!
توي ازدواج ما
تو مچاله مي‌شوي
چرك مي‌شوي و تكه‌اي زباله مي‌شوي
پس برو و بي‌خيال باش
عاشقي كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذي، دلش شكست
گوشه‌اي كنار جعبه‌اش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
در تن سفيد و نازكش دويد
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد
مثل تكه‌اي زباله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمال‌هاي كاغذي
فرق داشت
چون كه در ميان قلب خود
دانه‌هاي اشك كاشت.

عرفان نظرآهاری

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

چه خبرا؟چه می کنید؟

ما رو نمی بینید خوشید؟

من که خیلی خوشحالم آخه دیروز بعد ۸ روز از پیشش اومدم.

امروزم ۲تا کتاب از شریعتی خریدم((عاشقانه ها و عارفانه ها))

الانم میخوام از این ۲تا کتاب بنویسم.

با اجازه

مهربانی((عاشقانه ها))

مهربانی جاده ای است

که هرچه پیش تر روند،خطرناک تر می گردد.

نمی توان بازگشت....

اما لحظه ای باید درنگ کرد

وشاید چند گامی بر بیراهه رفت.

مدتی است بر جاده ی هموار می رانیم...

حرف های نزدیک دارند فرا می رسند،

خطرناک است!

نگریستن((عارفانه ها))

خورشید از سینه ی دریا سرزده است و من

- در حالی که همه بودنم،

تمام زندگی کردنم،

به یک "نگریستن"مطلق بدل شده است-

چشم در قلب مذاب خورشید دوخته ام

و همچون شمع که در "گریستن"خویش،

قطره قطره می میرد-

ذوب می شوم و محو می شوم و پایان می گیرم.

آدمی زاد هر چه انسان تر می شود

چشم به راه تر می شود.

این حقیقت زیبائی است که همواره می درخشد.

دکتر شريعتي ميگه وقتي نميتوني فرياد بزني ناله نکن!!

خاموش باش قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟؟

 تو محکومي به...

 زندگي کردن تا شاهد مرگ آرزوهاي خودت باشي!!

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است ........

 بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است ......

 بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست .........

 او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است ....

 صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست ............

 در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است........

 بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي ........

 مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است ....

 مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست ...

 بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است ....

 غزل هجرت من را همه جا بنويسيد ..........

 روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است..........

آرزويم اين است

كه بيرون نرود اشك ز چشمت هرگز مگر از شوق زياد

و نشيند لبخند به سراپاي وجودت هر وقت

دوست دارم كه به پهناي شب وروز تو عاشق باشي

عاشق آنكه تو را مي خواهد وبه لبخند تو از خويش رها

مي گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه كه

 دلت مي خواهد.

سلام به عزیزان بهتر از جانم

من برگشتم به خونم((خوش اومدم))

دیگه از اینجا نمیرم.بمیرمم نمیرم.

این پست طولانی اگه حالش و دارید بخونید

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ اَميرِ­الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِكَ عَلَيْكُمْ مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَ عَلى جَميعِ اَهْلِ الْاِسْلامِ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ و لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَ اَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها

حتی نشد واسه یبار من بدیات خوب کنم خورشید و کشتم که دیگه خودم به جات غروب کنم

سلام به دوستان گلم

 امروز یعنی ۲۲ اردیبهشت درست یک سال از آشنائی ما میگذره

پارسال برای اولین بار ساعت ۱۱:۲۵ دقیقه شب بهم زنگ زد  تا اذان صبح باهم حرف زدیم.

واقعا" یادش بخیر انگار همین دیروز بود

هرکی اومد دوسه روزی از دلم بازیچه ای ساخت دلمم مثل عروسک ساده بود دل به دلش باخت

قول میدم هر چند روز بیام به همتون سر بزنم و کامنت ها بخونم

شاید یک وقت دیگه یک جای دیگه با یه اسم دیگه با یه وبلاگ دیگه زدم و اومدم سراغ همتون

((شاید))

فقط ما رو از خودتون بی خبر نزارید و فراموش نکنید

آرزومند آرزوهای زیبای شما حمید((pep )) 

 *****

سارا به سین سفره ما ایمان ندارد

بعد از آن تصمیم کبری ابر ها هم

یا سیل می بارد یا باران ندارد

بابا انار و سیب و نان را می نویسد

حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا هم کلاس اولی ست

هی می نویسد این ندارد آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران می آید

این انتظار خیس ما پایان ندارد

ایمان برادر گوش کن...

نقطه سر خط

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد 

 *****

نیمه شب آواره و بی حس وحال              در سرم سودائی جانی بی زبان

  پرسه ای آغاز  کردیم  در  خیال               دل  به  یاد   آورد   ایام   وصال

ازجدائی یک دوسالی میگذشت              یک دو سال ازعمر رفت و برنگشت

 دل  به  یاد  آورد  اول  بار  را                    خاطرات   اولین   دیدار   را  

آن  نظر  بازی  آن  اسرار  را                     آن دو چشم مست آهووار را

همچو رازی مبهم وسر بسته بود             چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او                 همنشین و هم زبان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی                 این  چنین  آغاز شد دلبستگی 

وای ازآن شب زنده داری تاسحر              وای از آن عمری که با او شدبه سر

آمد و  در  خلوتم  دمساز   شد                    گفتگو ها  بین  ما  آغاز شد

گفتمش:درعشق پابرجاست دل             گر گشائی چشم دل زیباست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده              در پی عشق تو  سرگردان  شده

گفت: در عشق  وفا دارم   بدان              من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان              چون توئی مخمور , خمارم  بدان

گفتم:عشقت به دل افزون شده              دل ز  جادوی  رخت  افزون  شده

جز تو هریادی به دل مدفون شده             عالم  از  زیبائیت  مجنون  شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش            طعم بوسه ازسرم بردعقل وهوش

دیده  جز  بر  روی  او  بینا  نبود               همچو عشق من هیچ گل زیبانبود

روزگار , اما  وفا  با  ما  نداشت               طاقت خوشبختی ما  را  نداشت

پیش پای عشق ماسنگی نهاد              بی گمان از مرگ ما  پروا  نداشت

با من دیوانه پیمان ساده بست              ساده ام آن عهدوپیمان راشکست

بی خبر پیمان یاری را گسست              این خبر  ناگاه پشتم  را  شکست

آن  کبوتر  عاقبت  از  بند رست              رفت  و با  دلدار  دیگر  عهد  بست

باکه گویم او که هم خون من است         خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد باین وصل  او قسمت نشد          این گدا را مشمول آن رحمت نشد

عاشقان راخوش دلی تقدیرنیست          با  چنین  تقدیر  بد  تدبیر  نیست

از غمش با دود و دم  همدم  شدم          باده نوش غصه ی  او  من  شدم

مست و مخمور و خراب ازغم شدم          ذره  ذره  آب  گشتم , کم  شدم 

عشق من ازمن گذشتی خوشگذر          بعد از این حتی تو  اسمم را مبر

خاطرات ام  را  تو  بیرون  کن ز سر           دیشب از کف رفت  فردا  را  نگه

آخر این  یک بار  از  من  بشنو  پند           بر من  و  بر  روزگارم  دل  مبند

عاشقی  را  دیر  فهمیدی  چه  زود           عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه  آب  رفته  باز   آید   به   رود           ماهی   بیچاره   اما   مرده  بود

                    بعد از این هم آشیانت هر که هست

                   باش با  او  یاد  تو  ما را  بس است

*****

ميشد از بودن تو عالمي ترانه ساخت

كهنه ها رو تازه كرد از تو يك بهانه ساخت

با تو ميشد كه صدا همه جا رو پر كنه

تا قيامت اسم ما قصه ها رو پر كنه

اما خيلي دير دونستم تو فقط عروسكي

كور و كر بازيچه باد مثل يك بادبادكي

دل سپردن به عروسك منو گم كرد تو خودم

تو رو خيلي دير شناختم وقتي كه تموم شدم

نه يه دست رفيق دستام نه شريك غم بودي

واسه حس كردن دردام خيلي خيلي كم بودي

توي شهر بي كسيها تو رو از دور ميديدم

تا رسيدم به تو افسوس به تباهي رسيدم

شهر بي عابر و خالي شهر تنهايي من بود

لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود

مگه ميشه از عروسك شعر عاشقونه ساخت

عاشق چيزي كه نيست شد روي دريا خونه ساخت     

  *****    

این هم یکی از اولین شعر هائی که تو وبلاگ نوشته بودم

در کنار جاده ایستاده بودم 

                               به امید دیدارش   

                                                    او را میگویم       

 نیامد    

        نگرانش بودم  

                        پیغامش دادم

                                        باز نیامد    

                                                   پیک فرستادم  

جوابم نداد        

            نامه هایم را نخواند

                                   آنقدر دیر کرد    

                                                     که من خود رفتم   

متعجب شد  گفت :

                       همه فرار میکنند

                                           اما تو خود آمده ایی   

آری من خود رفته بودم    

                           خسته و افسرده   

                                              دلگیر و دلشکسته

رفتم تا با رفتنم به همه بفهمانم که من هم بودم       

اما آنها  مرا ندیدند   

                     حال رفتم تا شاید بارفتنم یادم کنند 

                    هر چند میدانم که فراموش شده ایی بیش نیستم...

تو این پست قصد دارم بعضی از کامنت های دوستان رو که برام نوشتن

بزارم ((البته خیلی زیاده و همشون زیبا ولی من تعدادیشون انتخاب کردم))

راستی با اجازه می خواستم پست قبلی حذف کنم

خوب قرار بود خودمو معرفی کنم

اسم من حمیدرضا وبچه کرج

بی توشعر خسته ام بی تاب شد

عشق در پستوی خانه قاب شد

بی تو ای تنها امید زندگی

قلب من خاموش چون مرداب شد

بس که بی تاب توام ای بی وفا

چشمه ی چشمان من بی آب شد

آه!ای تعبیرخوب بودنم

 نام تو در خلوتم مهتاب شد!!!

خیلی دوست دارم در مورد.........بی خیال ولش کن ندونید بهتره

خوب در مورد پپ بگم که بعضی ها پیپ میگن نمیدونم پپ جوزفه گواردیولا می شناسین یا نه اون

کاپیتان اسبق بارسلونا و تیم ملی اسپانیا بود و من اونو خیلی دوست دارم

ایدی های من تو یاهو مسنجر pep_upset&pep_kharabe هستش

تنها کسی که وقتی من باهاش می چتم می خندم بهار هستش که فکر کنم بیشتری ها می شناسیدش

وبلاگ زیباش هم www.baharno.blogfa.com اگه باهاش هنوز آشنا نشدید حتما" برید سراغش

بهار یکی از بهترین دوستای من البته آبجی گلم هستش و بخدا خیلی هم دوسش دارم و

امیدوارم هرجا که هستش  خوشحال و شاد باشه((بهار جون I LOVE YOU ))

قبل از اینکه بخواهم آپ کنم خیلی چیزا میخواستم بنویسم ولی........

راستی من بعد این پست دیگه آپ نمی کنم تا ۲۲اردیبهشت که بهترین روز زندگیم هستش

و من این روز هرگز تا آخر عمرم فراموش نمی کنم

اگه دوست داشتید سر بزنید خوشحالم می کنید و شاید آخرین آپم باشه وشاید...

دوست دارم برای اون پست راهنمائی ام کنید

آرزومند آرزوهای خوبتون هستم((حمید))

خوب ببخشید دیگه بریم سراغ کامنت های دوستان

 روزي خواهم سرود قصه ي امدنت را از راهي دور

روزي كه خواهي سرود ......بيت خداحافظي سنگ قبرم را

                                                                      ((   بهار))

                                                     **********

رفتی و زنجیر بستم لابلای پنجره

رفتی و آتش زدم من قصه های خاطره

رفتی و اشک است مهمان دل پر حسرتم

یک بغل حسرت بمانده در سکوت غربتم

رفتی و گسترده گشته پنجه تاریک درد

رفتی و این خانه گشته همدم غمهای سرد

                                                  مریم((جاده های انتظار))

 **********